Het was een training waar alles inzat. We begonnen fanatiek met nog wat intensieve blokjes bergop, maar nadat we meer dan twee uur aan een stuk hadden geklommen, besloten we daar maar mee te stoppen. De route liet het ook niet meer toe. We gingen met de fiets op de rug een kleine canyon door, kropen later op ons lichtste verzet een pad met losse keien op en stonden bijna vijf uur na vertrek, aardig uitgewoond op de rand van de vulkaan Teide op Tenerife.

Echt de kans om van het uitzicht te genieten kregen we niet. Het bloedhete weer van nog geen kwartier daarvoor was in no-time omgeslagen tot omstandigheden met veel wind, wolken en een temperatuur die aardig snel richting het nulpunt dook. Aangezien we allebei aardig gaar waren, besloten we snel verder te rijden over een soort van kamweg, die uiteindelijk op de asfaltweg in de krater uit zou moeten komen. Dat ging niet vanzelf: ik reed lek, pompte mijn band te hard op en schoof niet lang daarna door te veel druk onderuit op een los stukje gravel.

De relaxte trainingsmodus ging over in overleven. Weer een beetje opgelapt reed ik rillend en met weinig gevoel in mijn handen achter Bart aan. Gelukkig duurde het begin van de de asfaltweg niet lang meer. In de donkere wolken kregen we het op de korte asfalt-afdaling die volgde nog kouder. Compleet gebroken en met klapperende tanden kropen we bij het eerste de beste restaurantje dat we tegenkwamen naar binnen.

20150319_140853
Op weg richting Teide op Tenerife. Op de achtergrond komen er wat wolken aan, vijf minuten later was alle zon weg.

Met wat eten in de maag en weer een beetje opgewarmd begonnen we met tegenzin aan het tweede deel van de route: over asfalt door de krater, via een klim er weer uit en dan in een afdaling van 2000 meter hoogte naar ons appartementje aan zee. Met de komst van de zon verdween onze slechte moraal. De klim van 300 hoogtemeters deed pijn, maar we konden met dank aan de uitzichten er wel van genieten. Boven zaten we al meer dan 7,5 uur op de fiets en konden we maar een conclusie trekken: van deze Barbaarse training gaan we tijdens de Craft Bike Transalp in juli heel veel profijt hebben.

Met nog een paar dagen tot die zevendaagse wedstrijd sta ik nog steeds achter die stelling. Niet alleen omdat het conditioneel veel heeft opgeleverd: Nee, tijdens die dag in maart in de bergen op Tenerife lieten teammaat Bart en ik zien dat we een goed team zijn. Iets dat tijdens de laatste weken van de voorbereiding (we reden samen delen van de marathons van Einruhr en Wiesbaden) nog maar eens werd bevestigd. En een team zijn, dat is de basis voor een goede Transalp.

Als team Bikesight.nl powered by SforZ dienen we van zondag tot en met zaterdag in zeven dagen 611 kilometer en 19002 hoogtemeters te overwinnen, van Ruhpolding in Zuid-Duitsland naar Riva del Garda in Italië. De langste etappe is 118 kilometer met 3500 hoogtemeters, de kortste 64 met 2405 hoogtemeters. Geen kattenpis, maar we zijn er klaar voor.

CBT_Strecke_gesamt

Na onze trainingstage op Tenerife werkten we allebei op onze eigen manier aan onze vorm. Ik reed meer marathons dan ooit in een voorjaar. Samen met een wat andere manier van trainen, de trainingsstage, het verliezen van wat kilos en vooral ook goed materiaal (een heerlijke bike van Ninth met superstrakke wielen van 9thwave) boekte ik zeker in juni en juli betere prestaties dan de jaren hiervoor. Daardoor is het verschil tussen de sterkere Bart en mij minder groot dan dat we tijdens het maken van de plannen voor deze wedstrijd maakte hadden gedacht.

Het zouden de voortekenen kunnen zijn voor een mooi resultaat, welke klassering dat dan ook mag zijn. Maar dat is niet het belangrijkste. We willen, met behulp van topverzorger Mart, zeven dagen maximaal genieten van koersen in de Alpen. Die finish aan het Gardameer gaan we samen halen.

Het zal zwaar worden, het zal tegen gaan zitten. Maar dan kunnen we altijd terugvallen op die dag in maart. De Barbaarse training op Tenerife.

2015bikemarathon420
Samen rijden in Wiesbaden. Ging 100 kilometer lang goed, daarna reed Bart bij me weg. Zo hoort het ook. Maar tijdens de Transalp mag-ie me dan uit de wind blijven houden.
2015bikemarathon2172
Bart opnieuw op kop op snelle stukken, ik in zijn wiel. Als gezegd: dat zal vaker voorkomen komende week.

Nog wat mededelingen van huishoudelijke aard

Door de Transalp ben ik helaas zelf niet in staat om het NK (dit weekeinde) en het EK (volgende week) goed te volgen. Na een oproep op Facebook heb ik echter twee vrijwilligers gevonden die dit voor mij gaan over nemen: Robbert de Nijs (zelf professioneel wedstrijdrijder) en Tim Riemeijer (webmaster Team Egbert Egberts). Een topactie van deze gasten, die er voor gaan zorgen dat de vaste lezers van Bikesight.nl, zoals ze gewend zijn, niets van al het mountainbikenieuws hoeven te missen.

Zelf ga ik proberen om zo goed als het gaat te bloggen na elke etappe van de Transalp. Dat zal afhankelijk zijn van wifi, de lichamelijke gesteldheid en beschikbare tijd. De kans bestaat daarom dat ik het bij een dagelijkse ‘Facebook-update’ hou. Wil je dus goed op de hoogte blijven: like de Facebook-pagina van Bikesight.nl. Wil je nog meer info, volg me dan ook op Instagram en Strava. Alle uitslagen van de Craft Bike Transalp powered by Sigma zijn dagelijks op deze site te vinden.

Onverwachts Transalptrainingkje vandaag tijdens #MTB #Marathon #Rursee. Komt helemaal goed, nog drie weken! #achterdnbotard #gasopdielolly #flowerpower

Een foto die is geplaatst door De redactie van Bikesight.nl (@bikesight) op