Voordat ik begin met mijn verhaal over de Montferland MTB Marathon, wil ik de trouwe lezers van Bikesight.nl bedanken voor de oprechte interesse die ik afgelopen zaterdag mocht ervaren. Want toen ik voor en na deze 104 kilometer lange wedstrijd op mijn prachtige roze Ninth Stiffy door ‘s-Heerenberg reed, voelde ik bijzonder veel betrokkenheid vanuit het marathonwereldje. Dat deed me goed.

Na mijn verslaap-debacle in Emmelshausen vroegen veel mensen zich af of ik nu wel op tijd was. Om ieders bezorgdheid definitief weg te nemen: ik nam deze keer het zekere voor het onzekere en was twee uur voor de start, met volle maag, al aanwezig op het startterrein van het wielerfestival. Dat ik na het ophalen van mijn startnummer vervolgens driekwartier in mijn auto zat te wachten totdat een gigantische regenbui over was gewaaid, namen we maar voor lief.

Van warmrijden kwam dus opnieuw weinig terecht, maar deze keer stond ik gelukkig wel volledig wakker in het startvak. In mijn startvoorbereiding vergat ik echter rekening te houden met de twee grote betonnen blokken die voor de eerste bocht lagen. Gevolg: voordat ik dertig meter had gefietst had ik in het gedrang om deze hindernissen heen al zo’n twintig plekken verloren.

In het wiel van Baars-biker Rob van Gestel (hij had niets in de gaten) won ik in de eerste vijf kilometer gelukkig weer wat plaatsjes terug. Toen ik mijn hartslag richting de veel te hoge waarde van 190 zag kruipen én ik constateerde dat ik in een mooi groepje reed, besloot ik mijn motard van de eerste kilometers te laten rijden en voor mijn eigen tempo te kiezen. Dat was namelijk het doel van de dag: drie zo constant mogelijke rondes rijden en in ieder geval niet in de laatste 35 kilometers geparkeerd staan. Dat is namelijk, ik spreek uit ervaring, het grootste gevaar op snelle rondes als die in het Montferland.

Ik slaagde aardig in mijn opzet, maar moest daar wel een beetje laf voor koersen. Op de winderige stukken beperkte ik me tot zoveel mogelijk energie sparen in het wiel van de mannen voor me. De tweede ronde reed ik ook de klimmetjes met reserve op en dat zorgde ervoor dat ik redelijk fris aan ronde drie begon.  Vlak voor het begin van de ‘klimsectie’, echt een prachtig stuk parcours, nam ik vervolgens nog een energiegelletje en vervolgens was het moment daar om op avontuur te gaan.

montferlandbenvanreeden2
In het wiel…
montferlandbenvanreeden1
.. en net niet in het wiel. Foto’s: Ben van Reeden

Ik schakelde over op de ‘dood-of-gladiolen’-modus en op de eerste pittige beklimming reed ik weg bij mijn vluchtmakkers. Hidde Bos vond twee kuitenbijters verder de aansluiting en samen raapten we nog wat renners op. De laatste was de taaiste, maar met een versnelling op de lastige zandklim aan het einde van het rondje, eentje uit de categorie uit de tenen, reden we ook hem los. Op een of andere manier besloot ik vervolgens op het laatste kortje poefje onze verder prima samenwerking te verstoren door te demarreren. Dat mislukte (volkomen terecht) en ik kreeg de rekening voor deze niet zo slimme actie in de laatste honderden meters gepresenteerd. Hidde sprintte zonder problemen bij me weg.

Daardoor werd ik 26e in een tijd van 4 uur, 5 minuten en 44 seconden. Rondetijden: 1 uur 20, 1 uur 21 en 1 uur 24. Degelijke race, meer dan tevreden mee. Het belangrijkste: ik had een heerlijke, leuke en prima georganiseerde marathon gereden. Ín Nederland. Wat wil je nog meer?

Volgende races op het programma: de Pearl Izumi BeNeLux-Cup in Eupen (zaterdag) en de Alpentour Trophy in Schladming (vanaf volgende week donderdag).