Aan de ene kant vond ik het na een erg moeizame start niet zo erg, maar aan de andere kant: ik begon er net een beetje doorheen te komen. Net voor de laatste klim van de vierde etappe van de Trans Schwarzwald hoorde ik van verzorger Mart dat de rit (72km/2300hm) door de organisatie was geneutraliseerd, nadat een grote groep verkeerd was gereden omdat een of andere onverlaat bordjes had verwijderd en degene die het parcours moest controleren met pech aan zijn e-bike aan de kant stond. Nu had ik deze dag absoluut geen goede benen, maar ik was wel net weggereden bij het groepje waar ik de vorige 40 kilometers bij in het wiel had gehangen.

Meer dan op het wiel hangen zat er dat moment ook ook echt niet in. De startklim verteerde ik slecht. Het wat vlakkere stuk bovenop (waar vanzelfsprekend weer grote groepen werden gevormd) gebruikte ik meteen om goed te eten in de hoop dat dat zou helpen het vermoeide gevoel in de benen wat te laten verdwijnen. Het werkte maar een beetje. Op de eerste lange klim zat er niet anders op dan te staren naar het wiel van mijn voorganger en datzelfde was eigenlijk het geval op de volgende klim, al moest ik de meesten net onder de top laten gaan. Om je heen kijken had ook niet zoveel zin, want het was wederom regenachtig en zeker boven op de heuvels erg mistig.

regen
In het uur voor de start kwam het wederom met bakken uit de hemel.. je raakt er aan gewend!

Door bovenop op klim drie een sprintje uit mijn tenen te trekken kon ik nog net mijn wagonnetje aanhaken in het treintje dat werd geformeerd voor de volgende vijf snelle kilometers en alhoewel ik aan de voet van lange klim nummer vier mijn makkers opnieuw moest laten rijden, vond ik de toch weer aansluiting en reed ik op het laatste, steile en glibberige stuk zelfs naar de tweede positie van het groepje. Nadat de man op kop zijn bril verloor en moest stoppen in de technische afdaling (waar de kop verkeerd ging) kwam ik met voorsprong op de rest aan bij de voet van de laatste Riesenmoekser van de dag.

Áls het op die poekel nog koers was geweest, dan had het grootste deel van het veld het nog erg zwaar gehad. Een steil begin, gevolgd door een uitloper van een kilometer of drie á vijf procent. Daarna was het ongeveer vijftien kilometer grotendeels bergaf, maar simpel was dat laatste stuk allerminst. Heerlijke technische passages werden afgewisseld met nog een paar steile poefjes die de benen vol hadden kunnen laten lopen. Dat gebeurde nu gelukkig niet, al had ik daar wel regelmatig het allerlichtste verzet voor nodig. Nu kon ik wel om me heen kijken, door een waterig zonnetje zowaar wat van de omgeving zien (schitterende uitzichten richting de Rijnvallei) en net toen ik dacht ‘wat zou het mooi zijn als ik nu nog wat wild zie’ zag ik een wild zwijn én een groot edelhert. Ze stonden helaas in een klein dierentuintje waar we langs op reden.

zonneschijn
Bewijzen kan ik het niet, maar dit is daadwerkelijk de lucht zaterdagmiddag in de finishplaats.

Uiteindelijk bleek dat ik als 61e doorkwam na verzorgingspunt 2 (kilometer 44). Viel me mee. Wel zat op dat moment Hielke Elferink (klassementsleider bij de vrouwen) meer dan drie minuten voor me. Nu heb ik haar duidelijk verteld dat mocht ze een keer voor me finishen, er dan geen stukje op deze site zou verschijnen. Gezien het feit dat ze dat meteen na afloop aan uw verslaggever kwam melden dat ze eindelijk een keer eerder binnen was, vindt ze die eer duidelijk belangrijker dan een stukje op dit nieuws-platform. Maar om mijn eer te redden tel ik deze niet als officiële finish (wie weet waren mijn Sponsor-gelletjes wel maximaal aangeslagen in de laatste kilometers) en staat er derhalve al een tijdje een stukje online.

Voor de Elferink-fans: als er morgenmiddag na de laatste etappe (68km/2200hm) geen Trans Schwarzwald-update online komt, dan komt dat omdat we onderweg naar huis zijn.

Dagklassering: 61e (Heren)

Tijd: 1:55.49 (totale fietstijd rond de 3.40)
Klassement: 55e (Heren)
Volledige uitslag
Website organisatie