Iedereen kent het wel: een Duitse Autobahn waar het wegdek nog níet van vernieuwd is. Als het gaat regenen verandert de boel in één groot waterballet en als het serieus gaat plensen helpt zelf standje maximaal van de ruitenwissers niet meer. Je ziet op sommige momenten niets meer en volgt op hoop van zegen de twee vage rode lampjes voor je.

VTS-Logo-2014Toen ik vandaag bezig was aan de eerste etappe van de Trans Schwarzwald (72km/2150hm) had ik regelmatig het gevoel alsof ik met dat weer op zo’n snelweg aan het rijden was. Met dat verschil dat ik nu geen dak boven mijn hoofd had en dat het grotendeels onverhard was. Voor de rest liet de etappe van Pforzheim naar Bad Wildbad zich prima omschrijven als waterballet en snelweg. En ook het zicht was op sommige momenten erg matig. Zelfs zo erg dat ik op d’n duur in een afdaling zoveel modder in mijn ogen had dat ik niks, nada, nul meer zag. Kwam ook omdat het richting Autobahn-snelheden ging op het tellertje. Remmen hielp, gelukkig.

Al het water en modder daargelaten was het overigens een prima etappe. Racen tot en met op snelle schotterpaden met regelmatig een flinke kuitenbijter tussendoor. Na een rappe start vond ik een mooi groepje waar ik tot kilometer vijftig bij kon blijven. Een steile, sompige muur brak de boel open en daarna was het ieder voor zich op de laatste lange, goed lopende klim richting finishplaats Bad Wildbad. Daar werd ons overigens pas de eerste technische passage voorgeschoteld.  een paar switchbacks, een paar wortels. Leuk, maar van mij mag het ietsje meer zijn!

Alhoewel, dat koersen en in groepjes rijden kan ook best leuk zijn. Mits je niet zowel van boven als onder wordt ondergesproeid door water.

Klassering: 65e (Heren)
Tijd: 3.09.55
Volledige uitslag
Website organisatie

blogts
Nog droog en een mooi temperatuurtje bij de start, de armstukken en een iets dikker ondershirtje was echter een verstandige keuze: gemiddelde rittemperatuur was 11 graden.

Laatste noot: mijn deelname aan de Trans Schwarzwald is overigens een last-minute beslissing. Gevolg van een teleurstellende Neustadt-marathon van afgelopen zondag, de mogelijkheid om mee te gaan met kopman Bart en zijn soigneur Mart, flexibel werk en een toegeeflijke organisatie. Allen: dank daarvoor!