Trotse Van der Heijden wil zijn regenboogtrui graag showen
DRUNEN – De MPL-Stappenbelt MTB Trophy kan nog wel wat extra deelnemers gebruiken. De organisatie van de Topcompetitiewedstrijd wordt waarschijnlijk op zijn wenken bediend door niet de minste mountainbiker. Kersvers wereldkampioen bij de beloftes Michiel van der Heijden wil eind september in Apeldoorn dolgraag zijn regenboogtrui aan het Nederlands publiek tonen. Nu het nog kan, want volgend jaar rijdt de 22-jarige mountainbiker van Giant bij de elites en mag hij zijn kampioenstrui niet meer aan in wedstrijden.
“Het is een elite-beloftewedstrijd”, zegt Van der Heijden. “Dus ik weet niet zeker of ik ook in de trui mag starten, maar ik hoop dat de KNWU over zijn hart strijkt. Toen ik in 2010 wereldkampioen bij de junioren werd ging ik het jaar daarop over naar de beloftes, dus kon ik ook al niet veel in mijn trui rijden. Ik wil er nu toch wel een paar keer van genieten. Daarom start ik denk ik komend weekeinde in de Bundesliga ook bij de beloftes, in plaats van bij de elites.”
Het geeft aan hoe trots Van der Heijden op zijn afgelopen vrijdag in het Noorse Hafjell bemachtigde trui is. En terecht natuurlijk. Eenmaal terug in Nederland vat hij zijn gevoel in het kort samen. “Dit is zo super gaaf”, zegt hij blij.
Toen Van der Heijden wereldkampioen werd bij de junioren, reed hij al vroeg in de race weg en kon hij ‘op zeker’ richting de titel rijden. Daar was afgelopen vrijdag geen sprake van. De Fransman Jordan Sarrou – zijn grote opponent van het seizoen én winnaar van het World Cup-klassement – alsook de Nieuw-Zeelander Samuel Gaze en de verrasend sterke Tsjech Jan Vastl maakte hem het leven onderweg zuur.
“Tijdens het inrijden voelde ik al dat ik goede benen had”, begint de Brabander het verhaal van zijn race. “Ik stond weliswaar met maar een doel aan de start, maar echt super zenuwachtig was ik niet. Had alleen wat gezonde spanning, maar dat moet ook. Ik was gefocust op een goede start en gelukkig ging dat goed. Gaze ging er erg hard vandoor en ik zat er goed bij. Dat het zo hard ging, zorgde al meteen voor een schifting.”
Toen Gaze viel, besloot Van der Heijden het initiatief te nemen. Al snel kwam hij erachter dat Sarrou niet in supergoede doen was. “Hij riep wat richting zijn verzorgers, volgens mij dat hij last van zijn rug had. Toen ik op een klimmetje gas gaf zag ik dat hij het zwaar had. Ik kon wegrijden en toen hoorde ik ook nog dat hij nog even stil stond in de technische zone. Volgens mij wisselde hij een wiel. Toen was het gat groter dan een halve minuut en dan weet je dat het de goede kant op gaat.”
Maar zeker van zijn zaak, dat was Van der Heijden allerminst. “Ik had al veel gegeven en moest nog twee volle rondes, voelde de kramp opkomen, al kreeg ik daar pas in de laatste ronde echt last van. Gelukkig kon ik mijn tempo vasthouden. Aan het einde ging het nog wel bijna mis, want ik reed in de laatste afdaling lek. Gelukkig was mijn voorsprong groot genoeg en liep de band niet volledig leeg. Het laatste kleine klimmetje kon ik nog net fietsend opkomen, en de band rolde er in de afdaling net niet vanaf.”
En dus slaagde de missie van Van der Heijden, die het goud pakte voor Sarrou en de Amerikaan Howard Grotts. “”Mijn eerste wereldtitel was een grotere mijlpaal voor mij”, geeft hij toe. “Maar met deze ben ik niet minder blij. Integendeel. Ik was er echt op gebrand om kampioen te worden, vooral omdat ik er de laatste jaren zo dichtbij was. Van het missen van de titel in 2012 heb ik goed gebaald, net als van het niet winnen van de World Cup dit jaar. Dat het dan nu gelukt is en vooral op de manier waarop, dat is echt heerlijk.”
En daar gaat hij goed van nagenieten. Hij komt tijd te kort om alle berichtjes op internet te lezen, heeft al veel interviews achter de rug. Straks, als alle gekte achter de rug is en het seizoen afgelopen is, gaat hij zich richten op zijn eerste jaar bij de elites. Want daar ligt de nieuwe uitdaging voor de renner die nu zo’n beetje alle kampioenschappen gewonnen heeft. “Dit jaar heb ik me al een paar keer goed kunnen meten met de toppers bij de elites en ook als ik naar de rondetijden bij World Cups kijk, dan zit ik er al goed bij. Ik hoop op een paar uitschieters op parcours die mij goed liggen, zoals Nove Mesto en Mont-Sainte-Anne. Een keer een top tien plek zou mooi zijn.”
