Ooit schreef ik voor Bikefreak-Magazine als eens een groot verhaal over de Vaude Trans Schwarzwald. Dat verhaal had toen als ondertitel ‘Echte koerstactiek in het Zwarte Woud’. En nu, een paar jaar later en een dag na de finish van mijn tweede ‘VTS’, kan ik niet anders zeggen dat die uitspraak nog steeds op de vijfdaagse mountainbike-marathon van toepassing is. De Trans Schwarzwald is snel, niet supertechnisch en zeker niet te lang. Maar dat maakt hem niet minder zwaar.  Integendeel: wil je een beetje een korte uitslag rijden, dan mag je tijdens de meer dan 300 kilometer geen enkel moment verslappen én moet je tactisch de juiste beslissingen nemen

Gelukkig ging me dat zondag in de laatste etappe van Sasbachwalden naar Offenburg (67km/2100hm) goed af. Tijdens het warmrijden voelde de benen net zo zwaar als tijdens de mindere vierde dag, maar blijkbaar hadden meer deelnemers daar last van. Met wat geluk bevond ik me na de startklim in een goede positie en bovenop de eerste lange klim (3 kilometer á 10 procent) vond ik, als vaker deze week, net de aansluiting bij een mooi groepje. Dat was hard nodig, ten eerste om weg te rijden bij klassementsleidster Hielke Elferink (strijd in de strijd)  en ten tweede omdat het volgens het hoogteprofiel de volgende dertig kilometer écht KOERS zou zijn.

En inderdaad: op een aantal snelle paden bergop, bergaf en vlak ging het Trans-Schwarzwald-style hard. Ik was niet in staat om enig kopwerk te doen, maar merkte op de kleine poefjes wel dat ik klimmend de meesten kon hebben: toen ik even stil stond omdat mijn ketting eraf lag, reed ik het gat namelijk snel dicht op een grasklimmetje. Dat was niet de enige keer dat ik bijna gelost werd. Na een smal bruggetje ging het op een grindpad langs een kanaal op een lint en daar brak het. Gelukkig kreeg ik een flinke duw in de rug van een aardige Spanjaard, die er gelukkig geen moeite mee had dat ik me beperkte tot wieltjeszuigen.

schwarzwaldetappe5
De lezer met goede ogen ziet mij hier met hangen en wurgen in het laatste wiel hangen. Mijn voorganger is Oscar Pujol, een profrenner die dit jaar nog de Ronde van Qatar reed en ooit kort eindigde in een Vuelta-etappe. Hij was onderweg, zoals te zien is aan zijn uitgestoken tong, vooral aan het ouwehoeren.

Niet lang daarna begon het laatste lastige gedeelte richting Offenburg. Een drietal lange beklimmingen. Op de eerste besloot ik mezelf te sparen, het begin van de tweede was zo steil dat fietsend boven komen al een hele prestatie was, maar daarna was het moment daar om mijn laatste cartouche te verschieten. Met iets dat op een demarrage moest lijken reed ik bergop bij mijn groepje weg. Ik vond net wel/net niet de aansluiting bij een Belg en dankzij het elastiek dat ik figuurlijk aan zijn zadelpen vast kon maken lukte het om de minieme voorsprong op de rest op de laatste klim (ongeveer 200 hoogtemeters) én het snelle stuk richting de finish vast te houden.

Net binnen de 3 uur kwam ik binnen op een 51e plaats in de daguitslag. Mijn beste klassering van de week, maar dat was ook wel een beetje te danken aan het aantal uitvallers. Daardoor kon ik ook nog opklimmen naar de 50e positie in het eindklassement. Goed voor het moraal, al was het niet nodig om deze meerdaagse met een goed gevoel af te sluiten. De Trans Schwarzwald is qua parcours geen Transalp of Alpentour Trophy, maar qua organisatie misschien wel beter: alles klopt aan het evenement.  Voor wie een keer een meerdaagse wilt proberen of voor wie houdt van een goede mix tussen snel koersen in groepjes, afzien op steile beklimmingen en zo nu een dan een mooie singletrack is deze race dan ook zeer de moeite waard.  Ook als het vier van de vijf dagen regent…

Dagklassering: 51e (Heren)
Tijd: 2:59:59 (totale fietstijd rond de 3.40)
Eindklassement: 50e (Heren)
Volledige uitslag
Website organisatie

Als laatste nog een bedankje naar kopman Bart en met name zijn vader Mart, die het rijden van deze meerdaagse voor mij mogelijk maakte. Dankzij ‘Moti’ heb ik voor het eerst tijdens het rijden van een meerdaagse geen omkijken naar mijn fiets gehad én niet hoeven te stoppen bij een verzorgingsplaats.Ik voelde me net een prof.