Tijdens mijn deelname aan de Trans Allgarve, vorig jaar,  heb ik een speciale band ontwikkeld met het piepsignaal van mijn GPS-apparaat. De Portugese meerdaagse is niet uitgepijld, en je dient tijdens de hele rit de route (een simpel lijntje) op je scherm te volgen. Heeft absoluut z’n charme, behalve als je een afslag mist, je twijfelt, of het signaal niet goed genoeg is. Dan komt er met grote letters “Van Route” op het scherm te staan en komt er een gruwelijk harde piep uit het apparaatje. Dat je maar even weet dat je verkeerd zit, wat overigens negen van de tien keer niet het geval is.

Ook de organisatie van de LCMT maakt gebruik van GPS-routes, maar die dienen alleen ter ondersteuning van de overigens prima bepijling. Door mijn ervaringen met de Trans Allgarve – het kan ook in afdalingen en beklimmingen handig zijn om op je scherm het verloop van de route te zien – heb ik tijdens de LCMT het schermpje met de route de hele tijd aanstaan. Zo nu en dan hoor ik wel de bekende piep, maar omdat het elke keer op momenten is dat ik zeker weet dat ik goed zit, maak ik me er niet druk om.

Dat doe ik ook niet als ik tijdens de vierde etappe in de afdaling van de Muur van Borzée het signaal krijg. Ik heb zojuist op de gruwelijk steile beklimming (20% gemiddeld, uitschieters naar 33%) een groepje van zeven achte me gelaten, lig rond plek elf in koers en ga in volle vaart op weg naar de laatste, lange beklimming van de chrono. Klaar om nog een keer volle bak omhoog te knoepen en het chronogedeelte met een goed en voldaan gevoel af te sluiten.

Dan zie ik op mijn scherm dat ik wel heel erg ver bij het paarse lijntje wegrij en merk ik op dat ik nu toch al een paar honderd meter geen bordje meer heb gezien. Snelle conclusie: ik heb een afslag gemist. Voordeel van een Garmin: ik kan snel kijken hoe ik weer op de route terugkom, zonder daarvoor dezelfde route weer omhoog te fietsen. Dat lukt gelukkig redelijk goed, maar de mannen die ik zojuist heb gelost zie ik nu een paar honderd meter voor me rijden.

Ach, so be it. Ik kan me er niet druk om maken tijdens een heerlijke rit als deze. De routebouwers van de LCMT hebben me ook vandaag weer positief verrast met een aaneenschakeling van pittige, steile beklimmingen en een aantal hele mooie singletracks. Eentje was echt om in te lijsten. Langs een stroompje door een woeste vallei omhoog, over wortels, kleine bruggetjes maar grotendeels te fietsen. Een verademing. Dat mijn koerstactiek nu mislukt is, gaat mijn humeur absoluut niet verpesten.

lcmtdag4
Kiekje na de chrono. Dit is iets na de Côte de Haussiere.

Ik leg de laatste chronobeklimming – offroad naar de top van de Côte de Haussiere – met een degelijk tempo af en kom als vijftiende binnen. De laatste dertig kilometer van de dag mogen we weer toeren, maar ook dat is nog zeer de moeite waard, met onder andere een pittig downhill-pad. Nee, de LCMT is echt een prima meerdaagse.  Het was een prima voorbereiding geweest op de Rally di Sardegna, die voor volgende week stond gepland. Dat avontuur gaat helaas (voorlopig) niet door.  De organisatie heeft nog niet zo lang geleden moeten besluiten het evenement te verplaatsen naar september, vanwege problemen met de logistiek en de autoriteiten. Het wordt dus een trainingsweekje. En wie weet zijn we er in september alsnog bij.

Maar de vier prachtige dagen van de LCMT, die pakken ze me in ieder geval niet meer af.