Vaak heb ik tijdens een marathon de hele tijd hetzelfde nummer in mijn hoofd. Kan van alles zijn. Soms is het irritant, soms ook niet. Afgelopen zaterdag tijdensd de SKS Bikemarathon was het ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ van Monthy Python. En als het dat nummer niet was geweest, dan had ik naderhand onder de douche  waarschijnlijk de boel even flink onder gescholden. Nu kon ik echter wel lachen, toen ik constateerde dat de grote plakkaten latex die op mijn benen terecht waren gekomen door het verwisselen van m’n lekke band er met geen mogelijkheid af te krijgen waren. Ach ja, dat slijt er wel af, concludeerde ik na een aantal vergeefse pogingen om zonder al te veel beenharen mee te nemen het goedje te verwijderen.

Oké, zo’n drama was het nu ook weer niet, maar ik had geen topdag tijdens de 103 kilometer lange marathon (2400 hm) in het Duitse Sauerland. Nadat ik redelijk snel tot de conclusie kwam dat de benen een beetje stroef aanvoelden (tegenvaller), legde ik de eerste kilometers met wat reserve af  in de hoop dat het in het vervolg van de koers wat beter zou gaan. De gelegenheid om ‘er doorheen te trappen’ kreeg ik niet. Na een kilometer of 25 spoot in een schotterafdaling de latex ineens uit mijn achterband.

Honderd meter verder zag ik bij een Duitse streckenpost een fietspomp staan. Daar maakte ik de keuze om er flink wat lucht in te pompen, in de hoop dat het gat dicht zou gaan. Biljartclub De Verkeerde Keus. Nadat ik weer op de fiets sprong, liep namelijk vijftig meter verder mijn band weer net zo hard leeg. Ik draaide om, om bij de post, waar twee vriendelijke Duitsers bezig waren met het opstoken van hun barbecue, een binnenbandje te steken.

Daar begon de ellende. Van een van barbecueërs kreeg ik een binnenbandje aangereikt – ik zou geen Nederlander zijn als ik die zou weigeren – en vervolgens begon ik overijverig met het wisselen van het bandje. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg ‘m met geen mogelijkheid om de velg. De Duitser had weinig verstand van fietsen, deed nadat hij zag dat ik mijn irritatiegrens wel had bereikt verwoede pogingen mij te helpen, maar ook met vier handen kregen we het niet voor elkaar. Ook niet nadat ik drie keer volledig opnieuw was begonnen.

De frustratie nam nog verder toe en bij poging vier toch maar gekozen voor mijn eigen, iets smallere binnenbandje. Ook daarmee was het hard werken, maar door een bandenlichter tussen mijn been te klemmen (vandaar de vastgekoekte latex) en met mijn handen en de andere bandenlichter te gebruiken om de rest van de band over de velgrand heen te lichten, floepte hij er na een kwartier zwoegen toch op.  Pure opluchting. Al zag ik toen ik omkeek dat het hele veld al zo’n beetje was gepasseerd.

De barbecue van de twee Duitsers was nog niet heet genoeg voor een bockworst en alhoewel er volgens hen binnen een half uur eentje klaar zou zijn, koos ik er toch maar voor om weer op de fiets te stappen. “Als je hier over twee uur weer bent, dan maken we er een voor je”, riepen ze me nog na. Klonk niet eens als een heel onaantrekkelijk aanbod.

Het enige voordeel van lang stilstaan tijdens een marathon is dat het daarna wel erg makkelijk inhalen is. Goed voor de goesting en dat had ik ook wel nodig, want heel veel zin had ik er niet meer in. Op de klimmetjes lukte het me nog om aardig gas te geven, op de tussenstukken beperkte ik me tot rustig peddelen en het in gedachte zingen van The Bright Side of life. Mede met de hulp van wat prachtige uitzichten verdween de chagrijnigheid snel.

Ondertussen dacht ik na over wat ik nog van deze wedstrijd ging maken. Er na één rondje mee ophouden vond ik toch zonde van de lange reis en de mooie omgeving waar ik in reed. Twee rondes rijden, dat zag ik door alle vertraging én een paar vervelende poekeltjes op het einde van de ronde niet meer zitten. Toen dacht ik aan de door mijn vrienden van de streckenpost aangeboden bockworst. Dat moest het doel worden. En daarna lekker over de weg terug. Deal, zei ik tegen mezelf.

DSC_0103 (800x532)
Nadeel van ver achter liggen: geen actiefoto’s. Voordeel van eerder stoppen: ruim de tijd om toppers te spreken voor Bikesight.nl. Foto: Ben van Reeden

Zo gezegd zo gedaan. Ik maakte rondje één af en reed vervolgens nog een kilometer of twintig op toertempo naar het punt waar ik een ronde eerder lek had gereden. Ik spaarde m’n reepjes en gelletjes, begon inmiddels honger te krijgen en kreeg de gedachte van een vers gemaakt broodje worst met extra mosterd maar niet uit mijn gedachte.

Maar helaas. Ik werd zeer enthousiast begroet door twee Duitsers, maar de worsten hadden ze allemaal zelf al opgegeten. De barbecue stond al schoongemaakt weer in de auto. “Het vuur ging veel te hard, we moesten alles snel opbakken”, was hun niet heel plausibele verklaring. Een droog broodje, dat hadden ze wel nog voor me.  Uit beleefdheid het broodje maar opgegeten, afgedaald en de tien kilometer over de weg terug gefietst.

Zo klooien met een binnenband gaat me voorlopig niet meer gebeuren. Met dank aan de wijze les van zaterdag en de webshop Linssenjoinshamelink.nl, die me een MaXalamibandenreparatieset ter beschikking zullen stellen. Daarmee hoef je als het goed is geen binnenband meer in je tubeless-band te friemelen. Misschien wel het mooiste is echter de toepasselijke verkoopspreuk van het product:

maxalimi

Jammer genoeg hadden mijn Duitse streckenpost-vrienden zo’n worst niet klaar liggen.