BIKESIGHT

Blog

Op marathontempo achteraan bungelen in Berlicum

Foto: Patrick Lagarde / Offroadbikers.eu

In mijn nieuwe leven als mountainbiker met elite-licentie had ik nog één vinkje dat ontbrak op de bucketlist: gebruik maken van mijn bak met sneaky verzamelde UCI-punten en daarmee op de voorste rij starten van een nationale cross-countryrace. Aangezien mijn dertig punten uit de Portugal Tour MTB van afgelopen jaar binnenkort vervallen moest dat snel gebeuren, en dus was ik erg blij dat de traditionele opening van het seizoen in Berlicum perfect paste in mijn planning richting de komende (meerdaagse) marathons.

Nu leek het me überhaupt wel mooi om weer eens een nationale xc-wedstrijd te rijden (zeker na de invoering van de NL MTB Cup) en gezien het vertrouwen dat ik afgelopen tijd opdeed tijdens wat trainingskoersjes op de weg (steevast in de kopgroep) had ik ergens in mijn achterhoofd de hoop om mijn goede startpositie te kunnen verzilveren en als anti-specialist leuk mee te kunnen doen in de middenmoot. Het liep anders.

Beginnersfout
Los van dat ik te weinig geld in mijn portemonnee heb voor de inschrijving (een kleine lening was gelukkig zo geregeld, dank Kees) heb ik alles richting de voor mij ongewone starttijd van 15.00 uur aardig onder controle. Ik maak echter een beginnersfout: ik vergis me in de mogelijkheden tot verkenning van het vijf kilometer lange, bochtige rondje en moet het daardoor doen met een illegaal stukje voorrijden op het technisch makkelijk gedeelte van het parcours.

Tijdens het op en neer rijden over de startstrook vlak voor de start (een vreemd gebruik binnen de xc-wereld waar ik me als wannabe maar aan toegeef) krijg ik nog de tip dat het rondje weinig anders is dan afgelopen jaren. De laatste keer dat ik in Berlicum aan de start stond reed ik echter nog op een rode Cannondale F700 uit 1997 en lag het parcours nog naast een snelweg.

Smokkelen
Dan weet ik ook al dat het gezien de startlijst kantje boord gaat zijn of ik mijn eerste-rij-bucketlist-vinkje mag gaan zetten. Het wordt helaas de tweede. Nederlands kampioen en birthday-boy Hans Becking probeert me in ruil voor wat PR-werk nog op de eerste rij te smokkelen maar als ik me realiseer dat ik niet eens weet of de tweede bocht naar links of naar rechts gaat en Becking z’n stukje op deze site toch wel krijgt gaat laat ik die optie aan me voorbij gaan. Het had ook niks uitgemaakt, want tegen die tijd dat ik voor die bocht moet aanremmen is driekwart van de mannen die achter me zijn gestart me al gepasseerd.

‘Hans Becking probeert me in ruil voor wat PR-werk nog op de eerste rij te smokkelen’

Nog eens vijf mannen gaan me voorbij op het moment dat ik even goed moet kijken waar het parcours vervolgens heen gaat, maar als ik omkijk lig ik gelukkig niet helemaal laatste. Door wat filevorming heb ik nog even de illusie dat ik mijn dramatische start goed kan maken, maar die hoop wordt snel de grond ingeboord. Zoef zoef zoef –  iedereen schiet weg en ik krijg met een paar lotgenoten in mijn wiel de kans om vrijbaan het rondje te verkennen.

Automatische piloot
Het is het begin van een vrij eenzame strijd op een verder prima en leuk parcours. Het bochtenwerk (niet een van mijn specialiteiten) gaat nog best aardig, op de rechte stukken kan ik mijn ei prima kwijt maar ik ben zo nu en dan traditioneel aan het kloten. Stilvallen in het losse zand, misschakelen op een stukje bergop en met maar een voet ingeklikt een drop-off af: ik maak het al vroeg in de wedstrijd allemaal waar.

Voorlopig nog even in het rood wit, binnenkort komt een nieuwe kledingpakket van Team ThijsHendriks.nl-Bikesight. Mét snelpak! Foto: Patrick Lagarde / Offroadbikers.eu

De laatste twee ronden rijd ik op de automatische piloot met marathontempo tussen de om de podiumplekken strijdende junioren, haal ik mijn enige overgebleven concurrent Stef de Louwere in en heb ik de tijd om mezelf te realiseren dat hoe ik hier rond rij eigenlijk van de zotten is. Ik ben alles behalve een specialist, kom qua talent niet in de buurt van de mannen in de kop van de koers maar dat ik tijdens een nationale elite-wedstrijd me op korte momenten zelfs even schaam omdat ik eenzaam en hopeloos achteraan bungel gaat natuurlijk nergens over. En dan bedoel ik niet mijn eigen rijden, want daar kon ik uiteindelijk wel mee leven.

Eredivisie mountainbiken
Het gaat me meer om de ‘velddichtheid’. Met bij andere categorieën weet ik veel hoeveel coureurs die het tempo rijden tussen pak ‘m beet plek 10 en 25 bij de elite (waar ik uiteindelijk finish) zou iedereen iets van samenvoeging toch moeten toejuichen. Verplicht? Dat weet ik niet. Maar de invoering van de Nationale MTB Cup (waarvoor hulde!) lijkt me een mooi moment om die mogelijkheden voor de toekomst nog eens te onderzoeken. Misschien moeten we binnen het mtb-en gaan werken met het oude Bergrace-principe (zoals Groesbeek dit jaar), of misschien wel met divisies (inclusief iets van promotie/degradatie)? Een goed gevulde ‘eredivisie mountainbiken’ zou de kwaliteit van de sport denk ik op alle fronten ten goede komen.

Ik zal dan zo vaak mogelijk en met alle plezier achteraan komen bungelen.

Hierbij een excuus aan de jongen die tijdens het nuttigen van een echt Brabants worstenbroodje op een niet al te gunstig moment wordt vastgelegd. Foto: Patrick Lagarde / Offroadbikers.eu

Als je achterin rijdt wordt je niet heel vaak op de foto gezet, maar hierbij dank aan de concullega’s van Offroadbikers.eu, die aandacht hebben voor iedereen in het veld, ook mij op de foto hebben gezet en die kosteloos beschikbaar stelden. 

Op marathontempo achteraan bungelen in Berlicum
To Top