bikesight.nl

Blog

Blog Ironbike Italy (3): een paar stappen te ver

Het is de makkelijkste weg. Maar de beslissing nemen om voortijdig de handdoek in de ring te gooien tijdens een etappekoers waar je je lange tijd op hebt voorbereid, dat is niet makkelijk. Al was ik woensdagmiddag 24 juli verdomd opgelucht toen ik  halverwege de vierde etappe van de Ironbike – na lang nadenken –  rechtsaf sloeg (terwijl de roze pijl linksaf wees)  en me vervolgens over een asfaltweg het dal in stortte. Het was de verkorte weg richting finishdorp Torre Pellice. Richting een douche, richting eten, richting rust. Ik was leeg, gesloopt en vooral mentaal op.

De Ironbike had me eerder klein gekregen dan gehoopt. Na ongeveer dertig uur biken in vier dagen (exclusief de proloog) was het mooi geweest. De nekbreker: etappe drie. Een etappe waarin ik pas nadat ik  zeven uur onderweg was voor het eerst de pedalen fatsoenlijk rond kon laten gaan. Daarvoor was het een wandel/hiketocht, waarbij ik me meer dan zes uur worstelde door een – dat moet gezegd worden – schitterend landschap. Het jammere was alleen dat de te nemen route was bezaaid met grote keien en rotsen, al dan niet vergezeld door een klim of daalpercentage van ver boven de twintig procent. Fietsen was, op enkele korte stukken na, onmogelijk. Aantal afgelegde kilometers in de eerste zes uur van die etappe: 22.

Nu ging het fysiek niet eens zo heel slecht, maar ik bungelde tijdens het lopen wel in het achterveld. Het was vooral mentaal zwaar. De dag ervoor had ik mezelf er doorheen gesleept (meer dan 11 uur over 88 kilometer) met de gedachte dat etappe 3 relatief makkelijk zou zijn. Dat was gebaseerd op het hoogteprofiel (zie foto).  Dat is echter de grootste fout die je in de Ironbike kunt maken. Vertrouw nooit op het hoogteprofiel, denk nooit dat het (relatief) makkelijk gaat zijn.  En neem ook de woorden van organisator Fabrizio met een korreltje zout. Hij waarschuwde de avond voor etappe 3 voor een looppassage van drie uur. Dat werden er voor de meeste vijf, voor mij en nog een aantal anderen zes of zelfs meer.

310713_IRON2_800x450

De omgeving van etappe 3. Inderdaad, geen straf. Het lopen (op dit stuk was het zelfs een beetje te fietsen) en klauteren was dat jammer genoeg wel.

310713_IRON5_800x450

Hoogteprofiel van etappe 3. Om aan de derde rifugio te geraken kostte me bruto bijna zeven uur. Autsj.

Het moeilijkste was daar onderweg mee om te gaan (iets waar ik vooraf al bang voor was). Telkens denk je dat je boven bent, en als je boven bent, denk je telkens dat je normaal kunt gaan afdalen. Het moment dat het eindelijk zo ver was kwam deze dag pas toen ik, in de stromende regen naar beneden glijdend over gladde rotsen, eindelijk een paar auto’s zag. Toen pas wist ik: daar is de langverwachte  asfaltafdaling van twintig kilometer richting finishdorp Cavour. Eenmaal in Cavour (het was tegen zessen)  mocht ik overigens meteen starten in de plaatselijke Prova Speciale, een criteriumpje over een XC-parcours waar elke organisator in Nederland jaloers op zou zijn. Dat was dan weer wel geweldig, zeker vanwege het publiek dat in grote getale aanwezig was.

Regenhoes nog over de camelbak, windstopper nog aan en bijna veertig minuten volle bak in 35 graden. Parcoursje van paar kilometer was overigens prachtig. Dit is de trap terug het dorp in. Rechts van me staat het rijen dik!

En natuurlijk was er meer geweldig tijdens de Ironbike, een uniek maar absurd evenement. Een groot aantal prachtige, megatechnische afdalingen, een spectaculaire proloog op de zaterdagavond voor de start, met lichte hoogtevrees staan op de top van de Monte Bellino (2950 meter) en het absolute hoogtepunt: de helictoptervlucht tijdens de eerste etappe. Een ervaring die ik nooit zal vergeten. Meer over deze belevenissen is binnenkort te lezen in Bikefreak-Magazine.

310713_IRON4

Het laatste stukje naar de top van de Monte Bellino. Een typische bergpunt, toen ik naar beneden keek moest ik mezelf toch even vastpakken aan het grote ijzeren kruis wat er stond.

310713_IRON1

Finisher Joris Wijnen (uit België) en ik (toen nog in redelijk goede doen) zijn duidelijk blij dat we na ongeveer drie uur ploeteren de top van de Bellino hebben bereikt.

Zonder mijn vader, die mee was als verzorger, zou ik al twee etappes eerder gestopt zijn. Samen besloten we na de vroegtijdige abandon het Ironbike-circus achter ons te laten. Voor mij was het alles of niets: ik kon het niet opbrengen nog een aantal loodzware etappes voor de fun te rijden.

In tegenstelling tot mezelf deed het materiaal het wel naar behoren. M’n bike (Specialized Epic Comp) haperde ondanks dat hij flink op z’n donder kreeg eigenlijk geen moment (al zag ik thuis dat de kabel van de achterderailleur bijna door was). Alleen een switch van voorwiel was noodzakelijk. M’n eigen lichte voorwiel bleek te slap voor al het heftige werk, het standaardwiel voldeed wel.  Qua voeding (beschikbaar gesteld door Sponser) heb ik helemaal niks te klagen gehad, en ook de Specialized Rimes schoenen deden hun werk voortreffelijk. Zonder de Vibram-zolen had ik waarschijnlijk m’n enkels meerdere keren verzwikt, of was ik regelmatig ongecontroleerd op m’n kont een rots af gegleden, met gevaar voor eigen leven. Enig nadeel was de blaar die op m’n linker grote teen onstond. Maar das niet zo heel vreemd na zes uur lopen.

Nu, eenmaal terug in Nederland, overheerst vooral het wat-als-gevoel. Wat als ik die vierde dag nou gewoon had doorgezet. Dan was ik op de helft geweest. Had ik dan de rest van de etappes doorgezet? Had ik het dan gehaald? Ik zal het nooit weten. Maar wat ik wel weet: finishen van de Ironbike was op dat moment voor mij een paar stappen te ver.

De stats (met vertekende netto-tijden):

Proloog (voorronde en finale over twee keer een rondje van één kilometer)

Etappe 1 (duidelijk een opwarmertje met helicoptervlucht en fantastische laatste afdaling. Hier maakte ik mijn enige schuivertje, jammer genoeg precies in een strook brandnetels)

Etappe 2 (twee gruwelijk zware klimmen en een toetje van 700 nog eens hoogtemeters. De duur en de hoogte sloopten me gedurende de dag. De laatste technische, maar rijdbare afdaling wegens vermoeidheid grotendeels gelopen).

Etappe 3 (Tja, 1100hm en 22km in om en nabij 6u. Ziet er niet heel spectaculair uit op Strava. Daar zie je de ondergrond ook niet. Laatste vlakke stuk richting Cavour ging het wel rap, met dank aan Elias van Hoeydonk – daarover hieronder meer).

Etappe 4 (…)

De uitslag is hier te vinden: http://www.sdam.it/events/event/results-download_27856.do. Na de proloog stond ik nog 24e, de eerste PS haalde ik nog een top 40, maar daarna zakte ik – met name door het lopen – verder en verder weg. Respect voor de 45 finishers, van de bijna negentig starters.

Meer leesmateriaal (dagelijks blog) van de nummer vijf in de eindrangschikking, Matt Page: http://www.acyclingteam.co.uk/. Hij maakte ook dit filmpje van de 4000 steps of Fenestrelle, toen ik al lang en breed opgegeven had: http://vimeo.com/71375184 (niet geschikt voor bezorgde moeders).

Het relaas van Elias van Hoeydonk, een Belgische topper, is hier te lezen. Hij verspeelde zijn derde plaats in het klassement door in de derde etappe zijn been open te halen aan een rots.  Ondanks een jaap van bijna tien centimeter tot op het bot en een plaatselijke onverdoofde hechtpartij haalde hij de finish. Over doorzetten gesproken…

2 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top