bikesight.nl

Blog

Blog Ironbike Italy (1): Verlangen

Elke mountainbiker bezig aan het beklimmen van een willekeurige berg kent het. Het ongekende verlangen naar de top, naar misschien wel een prachtig  uitzicht en een mooie downhill als beloning. Naar rust in de benen, adempauze, verkoeling op een hete dag. Naar een paar happen van een mueslireep, een smerige teug van een energiegelletje.

Het is een verlangen dat vaak evenredig groeit met het aantal kilometers en hoogtemeters dat je in de benen hebt.  Het is ook een verlangen dat, naarmate het bereiken van de top langer en langer duurt, je mentaal kan knakken. Niks is meer killing voor je moraal tijdens een marathon dan er vanuit gaan dat na die haarspeldbocht die je in de verte ziet de top ligt.  En er vervolgens achter komen dat om de hoek  nog een stuk of tien van die klotebochten tegen de berg aan liggen.

Het verlangen naar de top is onderdeel van het gevecht met een berg dat marathonbikers tijdens elke wedstrijd één of meerdere keren aangaan. Ook ik zal er volgende week weer aan moeten geloven. Hoeveel (en hoe hoge) toppen ik bij de Ironbike Italy (start op zaterdag 20 juli in Liemone Piemonte) moet gaan bedwingen is nog maar de vraag. Pas vlak voor de start wordt de exacte route (van in totaal acht etappes en een proloog) pas bekend gemaakt. Het enige wat ik tot nu weet zijn de etappeplaatsen.

Afgaande op verhalen van eerdere deelnemers die ik op internet heb gelezen, ga ik uit van het meest extreme. Eén ding is me namelijk wel duidelijk geworden: de Ironbike Italy is geen kattenpis. Etappes waarbij je negen á tien uur onderweg bent zijn eerder regel dan uitzondering. De beklimmingen zijn steil, kennen veel lange looppassages en naar beneden is het veelal technisch. Heftig, maar naar het schijnt ook bijzonder mooi. Het scheelt dat je qua totaaltijd ‘slechts’ vecht tegen een tijdslimiet. Onderweg heb je dan wel nog een aantal proeven, waarbij jouw tijd wordt afgezet tegenover die van de snelste.

Een van toppen tijdens een eerdere editie van de Ironbike Italy

De top van de Monte Bellino, vast onderdeel van de Ironbike Italy (onderschrift met dank aan Ironbike-held Elias van Hoeydonck)

Vanaf begin december ben ik in voorbereiding en ik denk wel dat ik er klaar voor ben. Qua conditie gaat het haalbaar zijn, daar ben ik – ook gezien mijn eerdere ervaringen bij etappewedstrijden – van overtuigd.  Lastiger misschien nog wel is het mentale aspect. Dat ongekende verlangen naar de top, de tik die je krijgt als het nog veel verder is dan dat je had gedacht en gehoopt.  Of erger nog: dat het nog veel verder of hoger is dan door de organisatie de avond ervoor verteld. Want ook dat schijnt regelmatig voor te komen.

Ik heb mezelf dan ook voorgenomen zo min mogelijk af te vragen hoever het nog is en zoveel mogelijk te blijven genieten. Maar ik weet ook: dat is een onmogelijk opgave. Ik zal toe gaan geven aan het ongekende verlangen naar de top. Zal het mentaal zwaar gaan krijgen. En zal me dus gaan afvragen hoever het nog is naar boven.  Hopelijk laat het antwoord dan telkens niet al te lang op zich wachten.

2 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top