bikesight.nl

Blog

Banden: het meest besproken onderwerp in het mountainbiken?

Misschien is het wel de goden verzoeken om het eens te hebben over banden, maar het is misschien wel het meest besproken onderwerp in de historie van het mountainbiken. Vroeger was ik er weinig mee bezig en ook nu probeer ik zo weinig mogelijk te wisselen, maar toch kan ik er inmiddels urenlang over nadenken: wat is nu het beste rubber voor de mountainbike-wedstrijd van komend weekeinde?

Het probleem is: de keuze in mountainbikebanden is enorm. Specialized (mijn favoriet), Schwalbe, Continental, Maxxis, Vredestein, WTB, CST, Michelin, Kenda, Ritchey, Bontrager en zo kun je waarschijnlijk nog wel even doorgaan. En dan heb je alleen nog maar de merken.

Compound
Onlangs ving ik in het startvak van de Belgische meerdaagse BeMC op een gesprek op tussen twee Nederlandse deelnemers. Het ging over de nieuwe banden van Schwalbe, en dan met name de compound. Het exacte aantal ben ik vergeten, maar de mogelijkheden die er waren om te wisselen tussen type profiel, type rubber en bandenbreedte was enorm. Ook het desbetreffende tweetal was de draadband (padoem, tssj)  wat dat betreft een beetje kwijt.

Lekke banden
Ik kom op dit onderwerp omdat het me de laatste tijd tijdens marathons opvalt dat ondanks de ontwikkelingen van de laatste jaren (wie rijdt er nu nog met binnenbanden?) het aantal lekke banden hoog is. Nu kun je tegenwoordig met een plug een band redelijk vlot repareren, maar toch: het kost kostbare tijd, je verliest je ritme, je snelle groep waar je zo hard voor gevochten hebt om aan te haken…

Het is het dunne snijvlak waar je je met bandenkeuze op begeeft: ga je voor zekerheid met betrekking tot grip en lekbestendigheid, of voor lichtgewicht en weinig rolweerstand?

Gulden middenweg
Zelf ben ik altijd al van de gulden middenweg geweest (veel gereden met allrounders van Schwalbe, Continental en Vredestein en dus vooral ook Specialized), maar nu ik steeds serieuzer met mijn sport omga begeef ik me daar soms ook buiten.

Nu ook Specialized zijn compounds heeft veranderd en met een extra lekbestendige GRID-versie kwam, besloot ik daar tijdens het NK Marathon van afgelopen oktober mee te rijden, in het voor mij vertrouwde Fast Track-profiel. Ik besloot na lang nadenken dat de versterkte zijwanden me meer waard waren dan het gewicht. Of het de juiste keuze was? Ik reed niet lek, had niet het idee dat de band zwaarder rolde en reed de beste wedstrijd van mijn leven. Maar of het extra gewicht me veel extra tijd gekost heeft? Het zou zo maar kunnen.

Hoge noppen
Nu ik ook reservewielen tot mijn beschikking heb, heb ik ook een voorband klaarstaan met extra hoge noppen voor als het slecht weer is. Hetzelfde verhaal: ik had er tijdens de al eerder genoemde BeMC profijt van in enkele modderige afdalingen en het voelde niet dat de band veel trager liep dan mijn allrounder. Maar toch: het zou zo maar kunnen dat de extra noppen me elke dag een paar minuten tijdsverlies hebben gekost.

De oplossing?
En zo kun je ook de andere kant overwegen: in droge omstandigheden meer risico nemen met een lichte (semi-)slick. Ik durf het niet aan, en blijft dat betreft onzeker. Gewicht, profiel, breedte, compound, slijtage, prijs: er is gewoon geen eenduidige keuze.

Daarom zal die verdomde bandendiscussie altijd blijven bestaan. Of heeft iemand dé oplossing?

To Top